Όσο περνούν τα χρόνια και μεγαλώνουμε κι έχουμε περισσότερες ευθύνες και άγχη, τόσο περισσότερο νιώθουμε την ανάγκη να επιστρέφουμε στην παιδική μας ηλικία. Στην ασφάλεια και στην ανακουφιστική έλλειψη ευθυνών. Θυμόμαστε καλοκαίρια, γιορτές, παιδικά πάρτι, αργίες και κάθε είδους ευκαιρία να μην έχουμε σχολείο.
Μια τέτοια ευκαιρία ήταν πάντα η Πρωτομαγιά. Στην καρδιά της άνοιξης, μια ελεύθερη μέρα χωρίς μαθήματα, που το μόνο είχες να κάνεις ήταν να βγεις και να μαζέψεις όσο περισσότερα λουλούδια μπορούσες για να φτιάξεις το μαγιάτικο στεφάνι.
Η πρώτη ανάμνηση που έχω από αυτή τη μέρα, είναι η μητέρα μου, παραμονή πρωτομαγιάς, να μαζεύει “Μάη” από τα χωράφια (στα μέρη μου, Μάη ονομάζουμε ένα αυτοφυές αγριόχορτο με μικρά μωβ άνθη, το οποίο εμφανίζεται με τις πρώτες ζέστες της άνοιξης). Το φυτό αυτό λειτουργούσε ως βάση του στεφανιού, πάνω στο οποίο θα έμπαιναν σιγά σιγά λουλούδια. Άλλοτε αγριολούλουδα και άλλοτε λουλούδια από τον κήπο, τριαντάφυλλα, μαργαρίτες διαφόρων χρωμάτων, κρίνοι.
Στεφάνι με κρίνους λευκούς, βλέπαμε κυρίως στο σπίτι της γιαγιάς. Δίπλα από την είσοδο του σπιτιού, κάτω από το μπαλκόνι, κάθε άνοιξη φύτρωναν μεγάλες κάλλες (κατ’ άλλους κρίνοι της Παναγίας) τις οποίες η γιαγιά μάζευε και έφτιαχνε στεφάνι. Οι μεγαλύτεροι άνθρωποι, είχαν εκείνη τη μαγική δυνατότητα, να φτιάχνουν κάτι σπουδαίο, από το τίποτα. Είχαν την ικανότητα να αισθάνονται χαρά με τα πιο απλά πράγματα. Να δημιουργούν αληθινά.
Αυτή την αληθινή χαρά που αισθανόμασταν από την επαφή με την φύση, με τα λουλούδια και τα φυτά, έρχονται τα τελευταία χρόνια να επιβεβαιώσουν επίσημες επιστημονικές έρευνες, οι οποίες δείχνουν ότι τα φυτά και η ενασχόληση μαζί τους, μπορούν να μειώσουν τα επίπεδα κορτιζόλης και να λειτουργήσουν αγχολυτικά. Το περίφημο wellbeing το οποίο είναι ζητούμενο σήμερα, κάποτε, χωρίς να το γνωρίζουμε, το βιώναμε στην καθημερινότητά μας.
Πέρα από το βαθύ και ουσιαστικό νόημα αυτής της ημέρας, που οφείλουμε να μη λησμονούμε, ειδικά στην εποχή μας, που τα εργασιακά δικαιώματα, τίθενται, πολλές φορές, εν αμφιβόλω, εξίσου ουσιώδες είναι να θυμόμαστε ότι ο άνθρωπος ήταν, είναι και θα είναι πάντοτε, άρρηκτα συνδεδεμένος με τη φύση, τη γη, το χώμα, το νερό. Απομακρυνθήκαμε από τις πηγές ζωής, χάριν μιας επίπλαστης ευδαιμονίας και κυνηγάμε αγωνιωδώς να ξεκλέψουμε μέρες ή ώρες, προκειμένου να βρούμε λίγο οξυγόνο, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Καταστρέφουμε αβασάνιστα τη φύση και ψάχνουμε να βρούμε τον φταίχτη ύστερα από κάθε φυσική καταστροφή, την οποία έχουμε προκαλέσει οι ίδιοι. Κατηγορούμε ως γραφικούς, τους ελάχιστους ανθρώπους που έχουν μείνει να αγωνίζονται και μας υπενθυμίζουν τις συνέπειες των ανθρώπινων παρεμβάσεων.
Στην εποχή του υλισμού, του εγωκεντρισμού και της αυτοπροβολής, ο άνθρωπος, πολύ συχνά ξεχνά την θνητότητά του. Ξέχνα ότι είναι περαστικός από αυτή τη γη, την οποία βρήκε από τους παλαιότερους και οφείλει να παραδώσει στους επόμενους.
Οφείλει να παραδώσει στα χέρια της επόμενης γενιάς ένα ασφαλές και υγιές περιβάλλον. Οφείλει να δώσει, σε όσους έρχονται, τη δυνατότητα να μπορέσουν να φτιάξουν αναμνήσεις όπως αυτές που φτιάξαμε κι εμείς κάποτε.
Καλή Πρωτομαγιά!