Την προηγούμενη Δευτέρα το πρωί -Κυριακή απόγευμα στην Αμερική- το timeline του μέσου χρήστη των social είχε κατακλυστεί από χιλιάδες βίντεο από την εμφάνιση του Bad Bunny στο halftime του superball. Η εμφάνισή του θεωρήθηκε ως μια από τις πιο επιτυχημένες στην ιστορία του θεσμού ενώ τα μηνύματα ενότητας που εξέπεμψε την ώρα του show, προκάλεσαν φρενίτιδα και βρήκαν ένθερμους υποστηρικτές σε όλον τον κόσμο.
Ο Πουερτορικανός καλλιτέχνης που μόλις πριν από λίγα χρόνια εργαζόταν σε σούπερ μαρκετ και παράλληλα σπούδαζε, κατάφερε μέσα σε μια δεκαετία να εκτοξευθεί στην παγκόσμια μουσική βιομηχανία και να συνεργαστεί με ονόματα όπως η Shakira και η Jennifer Lopez. Οι σαφείς πολιτικές τοποθετήσεις του κατά τη διάρκεια του halftime προκάλεσαν την οργισμένη αντίδραση του προέδρου των ΗΠΑ, ο οποίος σε ανάρτησή του στο Truth -δεν έχουμε τέτοιο στην Ελλάδα- χαρακτήρισε το show ως το χειρότερο όλων των εποχών, ενώ συνέχισε λέγοντας πως κάνεις δεν κατάλαβε τίποτα γιατί η performance ήταν στα ισπανικά (??!)
Το θέμα τώρα, δεν είναι τα όσα λέει ο Trump, στα περισσότερα εκ των οποίων δεν δίνει και κανείς ιδιαίτερη σημασία γιατί είναι κυρίως για εσωτερική κατανάλωση. Το ζητούμενο είναι τι έμεινε τελικά από το δεκαπεντάλεπτο θέαμα.
Σίγουρα η απαρίθμηση από τον καλλιτέχνη, των χωρών της λατινικής Αμερικής και το μήνυμα για ενότητα των λαών όλης της αμερικανικής Ηπείρου, με ξεκάθαρους υπαινιγμούς στα όσα συμβαίνουν τους τελευταίους μήνες στις ΗΠΑ και αφορούν τις απελάσεις και τα κύματα διαμαρτυρίας ενάντιων του ICE. Φυσικά, το πρόσωπο του μικρού αγοριού στο οποίο ο καλλιτέχνης παραδίδει το Grammy που είχε κατακτήσει λίγες μέρες πριν. Το τραγούδι του Ρίκι Μαρτιν που μιλούσε ξεκάθαρα για την εκμετάλλευση της γης και των ανθρώπων προκειμένου να εξυπηρετηθούν μεγάλα τουριστικά συμφέροντα (Θέλουν να πάρουν τα ποτάμια μας και τις παραλίες. Επίσης, θέλουν τη γειτονία μου και η γιαγιά μου να φύγει . Μην αφήσεις να χαλάσουν τη σημαία μας, να ξεχαστεί η μουσική μας, μην τους αφήσεις να σου κάνουν ότι έκαναν στην Χαβάη) -αγαπημένο θέμα η ισοπεδωτική για τους ντόπιους τουριστική ανάπτυξη ανά τον κόσμο. Θα αναλυθεί σε άλλο Post.
Πέρα λοιπόν όλων αυτών και πολλών άλλων που θα μπορούσαν να αναφερθούν και να αναλυθούν διεξοδικά, στάθηκα σε μια συγκεκριμένη σκηνή, που έφερε στο νου μνήμες από ένα παρελθόν όχι και τόσο μακρινό. Αναφέρομαι φυσικά στο πλάνο που καθώς διασκεδάζουν, η κάμερα κάνει παύση σε ένα μικρό παιδί που κοιμάται ξαπλωμένο πάνω σε πλαστικές καρέκλες.
Οποιοσδήποτε έχει μεγαλώσει στην Ελλάδα -ή σε οποιαδήποτε άλλη Βαλκανική χώρα- τη δεκαετία του 90’ και δεν συνήθιζε να παραθερίζει τα καλοκαίρια στην Ψαρού ή στις Κάννες, παρά στο Άνω Διάσελο της Ρούμελης και του Μοριά (έρχεται και 25η Μαρτίου), δεν μπορεί να μην είχε κατά νου την συγκεκριμένη εικόνα. Απλά δεν γίνεται. Καρέκλα, ηχείο, πανηγύρι, ύπνος και γλεντοκόπι μέχρι πρωίας. Εποχές ΠΑΣΟΚ, όλοι με λεφτά, όλοι με δάνεια αβέρτα και τα ουίσκια να πηγαινοέρχονται.
Το ενδιαφέρον εδώ βέβαια είναι άλλο. Το πόσο πολύ τελικά, μοιάζουν οι συνήθειες των ανθρώπων σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Δε μιλάμε για λαούς που γειτνιάζουν -βλ. Βαλκάνια- που είναι φυσικό να μοιράζονται κοινές συνήθειες, αλλά για λαούς διαφορετικών και μακρινών ηπείρων. Αντίστοιχη είναι δε, αν το σκεφτούμε, και η εικόνα ηλικιωμένων οι οποίοι περνάνε τα απογεύματα τους καθήμενοι σε πλαστικές καρέκλες έξω από την πόρτα του σπιτιού τους, κουβεντιάζοντας. Ή η εικόνα οικογενειών τα καλοκαίρια που παίρνουνε τα τσουμπλέκια τους και αράζουν με τις ώρες στις παραλίες.
Την ίδια λοιπόν αυτή εικόνα μπορούμε να απαντήσουμε, στην Κούβα, στην Παραγουάη, στην Βουλγαρία και σε ένα μικρό χωρίο κάπου στην Ελλάδα. Είναι απίστευτο το πως τα λαϊκά στρώματα μοιράζονται κοινές συνήθεις. Απλές, ανέξοδες ή ολιγοέξοδες απρογραμμάτιστες συνήθειες. Οι λαοί που σπεύδουν να εντοπίσουν τις διάφορες, επί της ουσίας βιώνουν τις ίδιες χάρες, τις ίδιες δυσκολίες, τα ίδια πάθη.
Γι’ αυτό η ουσία μάλλον είναι μια: Only Thing More Powerful Than Hate is Love (κι ότι δεν υπάρχει αθανασία βέβαια, αλλά αυτά θα τα συζητήσουμε σε ένα αφιέρωμα στην Αλεξίου).